Header Header
Contact
Home Aanbod Agenda Partners Worldcup   Go to Twitter Go to YouTube Go to Facebook

Voetbalscholen

> Laureus PannAcademy
> Voetbalscholen
> Portretten
> Mo Boutaka
> Zohair Arbib
> Ufuk Ulker
> Joshua Agteres
> Lee-Quincy Cheuk-A-Lam
   
Voetbalscholen
Sport verbindt, verbroedert en verbetert en dat geldt ook voor Panna Knock Out. Met een reeks portretten van haar spelers en crewmembers illustreren Sportservice Nederland en Laureus Nederland wat Panna Knock Out voor hen betekend heeft.
Allen zijn ze geboren met passie voor de bal en talent. Met doorzettingsvermogen en een steuntje in de rug hebben ze zich kunnen ontwikkelen. In deze reeks vertellen ze over hun passie, hun inzet en hun wil om de bal door te spelen naar nieuwe jongens en meiden die dat steuntje kunnen gebruiken.

 

 

 

Mo Boutaka

Door Rob Spierenburg

Amsterdam – Als de deuren van de openbare basisschool Aldoende in de Amsterdamse Oosterparkbuurt openzwaaien, stroomt aansluitend het Boerhaaveplein vol. Alle opgekropte energie komt luidruchtig tot ontlading. Geluiden waarmee straatvoetbalvirtuoos Mo Boutaka opgroeide en hem na een wedstrijd, optreden of buitenlandse trip laten weten dat hij weer thuis is.

Onder zijn glanzende grijsblauwe spijkerbroek gaan gespierde topsportbenen schuil. Het gevolg van de ontelbare trainingsuren die van de Marokkaanse Amsterdammer een fenomeen maakten. Natuurlijk leverde de vele arbeid slechts resultaat op doordat Boutaka is gezegend met een fabelachtig balgevoel. Een door God gegeven talent. In dit geval niet een toevallig gekozen uitdrukking. ,,Ik geloof in een schepper die dit alles voor mij heeft mogelijk gemaakt’’, zegt de Moslim voor wie het geloof nog altijd een grote rol speelt.

Voor vele Nederlanders is voetbal een spelletje waarbij elf spelers het gedurende twee keer 45 minuten opnemen tegen elf opponenten die een ander shirt dragen. De voeten zijn uitgerust met leren schoenen met noppen. Het spel wordt gespeeld op gras. Liever geen synthetische sprieten, want dat hoort niet.

In de grote steden staat voetbal voor heel iets anders. Daar gaat het om techniek. Snelheid. Souplesse. Derde helften zijn er onbekende fenomenen. Op straat voetbal je door tot je er bij neervalt. Of door de politie wordt weggejaagd. De kick bestaat uit het dollen van de tegenstander. Hem in de luren leggen. Met als ultieme trick hem poorten; een ‘panna’ geven. Doe je dat maar vaak genoeg op de pleintjes en je maakt naam tot ver buiten de stadsgrenzen.  Je wordt gevreesd, uitgedaagd en nog nadrukkelijk gevreesd. Als een pokeraar die keer op keer bewijst dat er tegen hem geen kruid gewassen is en er altijd met de poet vandoor gaat.

Mo werd relatief laat besmet met het straatvoetbalvirus. Als jeugdvoetballer van het Amsterdamse Voorland toonde hij aanvankelijk zijn kunsten op gras. Een enkelbreuk na een zware overtreding hield de dertienjarige langdurig buiten de krijtlijnen. Tijdelijk afscheid werd definitief toen hij zijn hart verpandde aan het gladde asfalt in de stad. Solo revalideren werd met collega-straatvoetballers werken aan een grootse carrière. Aanvankelijk in een voetbalkooitje op het Weesperplein; later een stuk dichter bij huize Boutaka toen er een verhard voetbalvierkant verscheen op het Boerhaaveplein.

Talenten die het Pannakoning Mo in de nabije toekomst lastig willen maken, zullen zich ergens anders moeten ontwikkelen. De voetbalvloer en de twee doeltjes moesten wijken voor een nieuwe invulling van het Boerhaaveplein. De straatvoetballers bestreden elkaar tot in de late uurtjes. De sportieve kunstenaars trokken meer en meer publiek. De passie van de tieners werd ervaren als burengerucht. Bewoners van de omliggende huizen werden het kabaal zat. ,,Ik snap hun bezwaren wel’’, zegt Mo. ,,Maar het is jammer dat de jeugd geen alternatieve locatie werd aangeboden. Oké, die gasten kunnen terecht in het Oosterpark.’’ Boutaka trekt een vies gezicht. ,,Maar ja, dat is gras hè.’’

Het enkelgewricht van de balgoochelaar herstelde voorspoedig. Met een vriend reisde Mo Boutaka door het hele land om in diverse steden mee te doen aan straatvoetbaltoernooitjes. Twee tegen twee, vijf tegen vijf of Mo’s favoriete één tegen één met een geslaagde panna als hoogtepunt. ,,Met een bal onder de arm en een lunchpakketje in de tas reisden we met de trein en de bus overal naartoe. Ik won bijna alles en bouwde langzaam maar zeker een naam op. Meer en meer werd ik met respect behandeld. De straat won het van het gras. Het werd mijn passie. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om bij Voorland op het veld terug te keren.’’

De  vermaarde Nederlandse zaalvoetballer Calvin Blankendal vergrootte de wereld van Mohammed Boutaka aanzienlijk door hem mee te nemen naar eredivisiewedstrijden van het Amsterdamse zaalvoetbalbolwerk AORC Lebo. Terwijl Blankendal in de sporthal de wedstrijdbespreking aanhoorde, trok Mo op straat tekeer met de pannahelden uit de omliggende buurten. De confrontaties vonden plaats in alle uithoeken die Nederland rijk is. ,,Beetje dollen’’, lacht Mo. ,,Ik had ook toen al best een stevig postuur, dus die gasten dachten dat ik weinig kon. Als je dan de beste speler van de wijk binnen een seconde een panna geeft, tja……’’ Overal zag de Amsterdamse topper weer andere technieken en truckjes die hij in zijn eigen vaardigheid verwerkte. Zijn naam verspreidde zich als een olievlek door straatvoetballand Nederland.

De sociale media zorgden er vervolgens voor dat de naam Mo Boutaka tot ver buiten de landsgrenzen belletjes deed rinkelen. Inmiddels reist de Amsterdammer de hele wereld over om zijn kunsten te vertonen. Tijdens de door Sportservice Nederland in het leven geroepen wedstrijdvorm Panna Knock Out, (tegenstander poorten en direct weer in balbezit komen, betekent winst) verzorgt Boutaka regelmatig een one-man show. Natuurlijk komt hij ook tijdens deze uitstapjes menigmaal oog in oog te staan met plaatselijke helden die hem uitdagen.

Soms stapt een profvoetballer minzaam lachend op hem af. Zoals in Liverpool. Een van een profcontract dromende Somalische jongen bekeek Boutaka en zei ‘mij poorten? Dacht het niet!’’ Mo lachte en nam de jongeman in 1.6 seconde te grazen. De Somaliër erkende zijn verlies en betaalde de afgesproken prijs: twintig keer opdrukken.

Vanzelfsprekend vervult Mo Boutaka al jaren een voorbeeldfunctie voor de jeugd in de straten en wijken die net als ‘mister Panna’ furore wil maken. Ze zullen gelijk hun held bergen werk moeten verzetten. Ze dienen in staat te zijn om eventuele discriminerende teksten te beantwoorden met een verbale panna. Alleen dan kunnen ze wellicht over jaren hetzelfde verklaren als Mo.

,,Ik voel mij in Nederland op mijn plek. Simpelweg als Hollander met Marokkaanse roots. Of als Marokkaan met Nederlandse wortels. Ik heb met mensen vertoeft waar menig landgenoot van droomt. Ik reisde met Willem Alexander mee naar Brazilië. Ja, natuurlijk heb ik hem een panna gegeven. Ik heb vele plekken van de wereld gezien. Schrok er van de enorme armoede. Ik probeer telkens zo veel mogelijk spullen voor die kinderen mee te brengen. Wat dat betreft heeft het straatvoetbal van mij een beter mens gemaakt. En het heeft mij doen beseffen dat wij het in Nederland verschrikkelijk goed hebben.’’

 
..
Laureus

 

 

 

 

 

 

 

Contact Sportservice Nederland BV Disclaimer Trademark